1. Con Panna

Obudziła się jeszcze zanim rozdźwięczał się dzwonek. Ziewnęła i przeciągnęła się, równocześnie zrzucając z siebie kołdrę. Zwlekła się z łóżka i z na wpół zamkniętymi oczami skierowała się do łazienki.

Stanęła przed lustrem i przyjrzała się sobie dokładnie. Połowa jej włosów wyrwała się z niewoli gumki i żyła teraz swoim życiem.

Miała spierzchnięte wargi, a pod oczami widniały ciemne sińce. Kiedy schyliła się nad umywalką w celu umycia twarzy, zauważyła, że ma na sobie koszulkę Marco. Uśmiechnęła się pod nosem, przypominając sobie w jaki sposób znalazła się na niej.

Ona i Gatti znali się nie od dziś, a konkretniej ponad trzy lata. Był jej najbliższym przyjacielem i kompanem, tylko on potrafił zrozumieć ją bez słów. Jego dodatkowym atutem była zręczność łóżkowa. No cóż. Nigdy nie byli ze sobą; on za bardzo lubił inne kobiety, a ona za bardzo ceniła swoją wolność. Również nie nazwali tego, co często pomiędzy nimi dochodziło. Choć Donna lubiła myśleć o tym w granicach zwierzęcego seksu bez większych zobowiązań.

Zdjęła z siebie koszulkę i wzięła szybki prysznic. Wytarła się, zakryła ręcznikiem i wyszła z łazienki z koszulką w ręku. Stanęła w drzwiach i już chciała nią rzucić w twarz chłopaka, by się wreszcie obudził, ale nie zastała go w łóżku. Podeszła do szafy, która stała tuż przy oknie, równocześnie patrząc, czy chłopak znajduje się gdzieś w mieszkaniu.

Kiedy otworzyła szufladę z bielizną, poczuła na swojej talii ręce chłopaka. Odwróciła się w jego stronę i zobaczyła jego roześmianą twarz.

- Doprawdy winszuję ci poczucia humoru. Wyrabiasz się. Jest już na poziomie czterolatka - powiedziała, ale on wzruszył tylko ramionami.

- Ważne jest to, że nie wpadłaś, że schowałem się za drzwiami. Nawet nie wiesz, jaką zaskoczoną minę zrobiłaś, kiedy nie zastałaś mnie w łóżku - zadrwił. Donna otworzyła usta, by mu jakoś odpowiedzieć, ale zamknął je pocałunkiem. Jedną dłoń trzymał na jej pośladku, a drugą ściskał pierś. Odsunęła się jednak stanowczo, równocześnie poprawiając obluzowany ręcznik.

- Śpieszę się do kawiarni.

- Daj spokój. Jesteś szefem, chyba możesz się spóźnić - jęknął, gdy ona niezruszenie kompletowała strój do wyjścia rzucając go na łóżko.

- Powinni cię pokazywać w National Geographic, jako faceta z największą chucią na świecie - stwierdziła. Wyminęła go, stanęła naprzeciwko łóżka i zrzuciła z siebie mokry ręcznik. Marco jęknął po raz wtóry, a następnie ułożył się na posłaniu, by mieć lepszy widok na jej ciało, kiedy się ubierała.

- Jak jest ci tak źle, to weź zimny prysznic - doradziła, gdy wkładała stanik. Kiedy miała na sonie biały top, który odkrywał jej pępek i zapinała guziki w jej jeansowych dzwonach, chłopak wstał gwałtownie i skierował się do łazienki. Uśmiechnęła się pod nosem, kiedy usłyszała dźwięk lecącej wody. Wzięła do ręki torbę, poprawiła kok na głowie i wyszła z mieszkania. Gatti miał własne klucze, poza tym dziś wracał do siebie.

Zbiegła po schodach i wyszła na ulicę zalaną czerwcowym słońcem. Złapała taksówkę, zapłaciła i szybkim krokiem weszła do kawiarni.

Pomieszczenie było urządzone w prawdziwie brytyjskim stylu, zasługa byłego chłopaka jej przyjaciółki Annie, angielskiego do szpiku kości dekoratora, który okazał się gejem. 

Całą ścianę po prawej stronie zajmowało okno, po jednej i drugiej jego stronie wisiała przecięta na pół kurtyna z wymalowanym Union Jackiem. Na ścianach, obok przyborów do krykieta wisiały prace młodych, początkujących artystów oraz liczne reprodukcje. Pomieszczenie, wyłożone starym, jasnym drewnem, zatłoczone było głębokimi fotelami o ciepłej, burgundowej barwie i stolikami zrobionymi z tych samych desek, z których była podłoga. Wszędzie ustawione były białe donice z palmami, bambusami i wszystkimi innymi roślinami, które rosły powyżej jednego metra. W powietrzu unosił się zapach świeżo zmielonej kawy i kadzidełek. Po lewej stronie stał kontuar, za którym stała Annie. Właśnie zmieniała płytę w adapterze. Za nią majaczyły drzwi do kuchni.

Podeszła do lady, przywitała się z przyjaciółką i nim zdążyła powiedzieć cokolwiek innego  Anna przerwała jej gwałtownie. 

- Na zewnątrz siedzi jakiś facet, powiedział, że chce się widzieć z szefem. - Dziewczyna nastawiła igłę, a z ustawionych obok głośników zaczął lecieć Rubber Soul.

- Nie mówił w jakiej sprawie? - Kelnerka pokręciła głową. Donna podniosła do góry brwi i westchnęła przeciągle. - Dobra. Trzeba poznać tajemniczego gościa.

Zielone drzwi do ogrodu znajdowały się dokładnie naprzeciw tych wejściowych. Prowadziły do ogrodu zimowego, w którym królował bluszcz, zawieszone u sufitu kawałki zbitego lustra i stoliki z ciemnego drewna, dwu lub trzy osobowe.

Kiedy przekroczyła prób drzwi, od razu wiedziała do kogo ma podejść.

Siedział w kącie pomiędzy szybą, a ścianą kawiarni. Jego włosy były w odcieniu ciemnego blondu, a piwne oczy, skryte za okularami korygującymi, wyrażały wieczną melancholię. Miał wysokie czoło, prosty, szlachetny nos i usta Gregory'ego Pecka. Na zmianę spoglądał na zegarek i czytał nowe wydanie New York Timesa. Kiedy do niego podeszła, podniósł wzrok i uśmiechnął się. Zauważyła, że jeszcze nie wypił swojej Con Panny.

- Podobno chciał mnie pan widzieć, panie... - zawiesiła głos.

- Bouchard. - Przedstawił się. Wstał i podał jej dłoń. - Pani wybaczy, ale to chyba pomyłka. Czekam na właściciela lokalu - wyjaśnił. Mówił z wyraźnie wyczuwalnym francuskim akcentem. - Kiedy przybędzie pani szef?

- Dlaczego pan uważa, że to mężczyzna? - zapytała marszcząc brwi. Całe dobre pierwsze wrażenie minęło. Teraz pan Bouchard wydawał jej się szowinistycznym bucem, a nie całkiem dobrze rokującym przystojniakiem. Usiadła na krześle naprzeciw niego i założyła nogę na nogę. 

- Tak dobrze zarządzany interes musi mieć nad sobą jakąś twardą rękę - wyjaśnił i również usiadł.

- Jeżeli o to chodzi, to kobiety już dawno wykazały, że o wiele lepiej zarządzają domem, niż ich mężowie. 

- Nie neguję tutaj zaradności niektórych żon, ale mówimy tutaj o wiele większym przedsięwzięciu niż tygodniowy budżet na obiady w domu państwa Smith - mówiąc to poprawił swe okulary i dopił resztki kawy. 

- Skoro pan tak stawia sprawę... - zawiesiła głos. - Więc co pana tutaj sprowadza? Szefa prawdopodobnie dzisiaj nie będzie, więc jeżeli nie ma pan nic przeciwko, wszystko bym mu przekazała - stwierdziła ze zrezygnowaniem i zamarzyła o tym, by zapalić.

Mężczyzna zamyślił się, ale po chwili z podłogi podniósł dużą, czarną teczkę. Wyciągnął z niej kilka szkiców malowanych węglem i podał je pannie Kendricks. Przyjrzała im się. Były dobre, nawet cholernie dobre.

- Ładne studium kobiecego piękna - pochwaliła akty i oddała je właścicielowi. - Niestety szef ich nie przyjmie.

- Ale jak to? W środku widziałem kilka reprodukcji Bacona, które są z pewnością bardziej odważne, niż moje szkice. Niech się chociaż pani go zapyta, co o nich sądzi.

- Z przyjemnością. Proszę dać mi chwilę - poprosiła i zamknęła na chwilę oczy. - Drogi szefie, czy przyjmie pan prace pana Boucharda? - zapytała samą siebie. Artysta zmarszczył brwi nie bardzo wiedząc co ma o tym wszystkim myśleć. - Hmm, przykro mi, ale odpowiedź brzmi nie.

- Słucham?

- Nie będę promować w swojej kawiarni męskiego szowinisty, który myśli, że skoro posiada fallusa, to może uważać się za lepszego od kobiet - stwierdziła z opanowaniem i prostotą, rozkładając przy tym ręce. 

- Więc to pani miejsce? - upewniał się. Donna pokręciła głową i wstała z krzesła. Nie miała ochoty na dłuższe towarzystwo Boucharda. 

- Kawa na koszt firmy - powiedziała na odchodne i weszła do środka kawiarni. Miała cichą nadzieję, że już nigdy nie spotka tego człowieka.